İnsan bu bazen direniyor

bazen sabrediyor bazen yeniliyor

kanadı kırılıyor güneşi batıyor

Belki böyle gerekli

İnsan her zaman mutlu olamaz ki

Kırgın değilim üzgün hiç değilim

Ben yüreğimi elime alıp köşeme çekileceğim

İçim kahrolacak yutkunacağım

En katil kelimeleri bileyeceğim

Sen hissetmeyeceksin

Anlatmayacağım sana

Senden uzaklaşacağım

Belki uzak kentlere gideceğim

canım yüreğim anlamım

şimdi hep kahır

bir değirmen gibi öğütüyor tüm gecemi

solgun kelimeler besliyor hayallerim

sana ne anlatayım ben

yalnızlık damarlarımda feveran ediyor

evet yalnızım

mutlu ol sen

anlamlarını yitirdi

burada yoksun lütfen yüreğini de al git

niçin yazdığımı sana

niçin şiirler yazdığımı sorma

sevmek özgür olmaktır

sevmek hayata sarılmaktır

sevmek kaybolmaktır

yükümü ayaklarım taşımıyor

kelimeleri asa yaptım yüreğime

artık ellerim terlemiyor

gözlerim dolmuyor

senle başladığım bu yazıya şimdi

yalnız devam ediyorum

sevda yanığı duraksamalar yaşıyorum

çakmak çakmak ışıklar

odamda yetim kaldı

karbeyaz geceleri yolladım hiç dinlemeden

sarıldım en zifiri perdelere

örtü diye çektim sırlarıma

gizli bir yılan gibi gizlenmiş kahır

yaşam için kanat çırpıp

yalnızlığa yakalandık

karmakarışık duygular acının kıvamında

hapsettin beni acıların odasına

duvarda kalan gülücüklerin izi

inan ayrılık buz gibi bir keskin bıçak

elveda

sabah ezanı okuyor

ama çok güzel okuyor

ayrılık ezanını okuyor

kırık bir yürek


güneş battı

HOŞGELDİN KARANLIK..

ayy cook güzel tskler cnm

teşekkürler

p.içişn sğl cnm bnm